Het verhaal over de clown

“Artiesten hebben altijd mijn fantasie geprikkeld en daarom gaat mijn verhaal over een clown die werkte bij het rondtrekkende circus Salto Mortale. Zijn naam was Henk en avonden achterelkaar wist hij het publiek te ontroeren met zijn gestuntel en te laten lachen met zijn gespeelde onschuld en ongeloof  zodat het circus van verschillende acts en artiesten een geheel werd onder de hoede van de spreekstalmeester met zijn zwarte jacket en hoge hoed. Het publiek en zelfs de volwassenen onder hen begonnen te joelen en te gebaren als hij zijn hand voor zijn mond deed van schaamte om iets wat hij niet begreep of om een act die hij verstoorde met zijn rode neus, en de kinderen stonden op de stoelen om hem beter te kunnen zien en wezen hem aan.
 Deze clown was getrouwd met zijn vak en met het circus reisde hij het hele land door. In vele steden en dorpen sloegen zij hun kamp op en ook zonder make-up wist hij iedereen te motiveren bij het opzetten en afbreken van de rood-witte circustent en bood hij een luisterd oor bij conflicten binnen de groep circusartiesten. Wanneer die ruzie maakten dan was hij degene bij wie iedereen zijn verhaal kwam doen waarop hij antwoordde en een uitweg zocht. ‘Werk voor Henk’ werd een ruzie eufemistisch genoemd onder de leden van het circus en vooral het acrobatenpaar deed nogal eens een verzoek op zijn bemiddeling. Hij had geen kinderen maar zo zei hij weleens tegen vrienden na afloop van een show:  ‘Sommige avonden heb ik er wel tientallen.’ en hij was tevreden met zijn avontuurlijke leven als clown van het circus dat door het land reist.
Hij naderde de zestig jaar toen hij op een avond met het circus in een stad een show had.  Het was mooi weer bij het opzetten van de tent en de acrobaten waren net weer tot elkaar gekomen. Niets leek een mooie show die avond in de weg te staan toen hij achter de kaptafel zat om zich te schminken en voor te bereiden op de show en  hij op zijn horloge keek dat op de tafel lag. Plotseling overviel hem een stekende pijn die door zijn borstkas trok. Het ging weer over en  hij besloot dat hij gewoon zijn werk zou doen die avond. Hij ging verder met zijn witte gelaat, wijde rode lippen, een zonnetje op zijn rechter en een maantje over zijn linker ooglid, zette zijn pruik op en deed zijn handschoenen aan.
Bij het zaallich stroomde langzamerhand de tent vol en de clown liep zoals gewoonlijk druk langs de andere artiesen achter het toneeldoek dat hen afschermde van het publiek. Het licht doofde en de spots gingen aan op de spreekstalmeester. De clown moest opkomen en hij voelde zich kalm worden. Met zijn uitflappende puntschoenen rende hij langs de rand van de piste. Het publiek begon te joelen tot op een moment dat hij verbaasd het publiek in keek en verkrampte van de pijn die door zijn lichaam ging. Hij viel en het publiek begon te lachen en lachte harder totdat hij bleef liggen en zich niet meer verroerde en stierf. Kinderen werden stil of begonnen te huilen en de directeur riep om een dokter. Een week later droegen hem in zijn graf.