Normal
0
21
false
false
false
NL-BE
X-NONE
X-NONE
MicrosoftInternetExplorer4
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standaardtabel;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:"Times New Roman";
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
Nog enkele tellen en
het nieuwe jaar zou, na een draagtijd van twaalf maanden, geboren worden.
Nog maar even en het oude
zou beginnen aan zijn trage aftakeling uit de geheugenleer.
Nieuwjaar, weeskind
uit de duizenden.
Sander hief zen glas
omhoog, toastend op het nieuwe jaar. Het mengelmoes pallet van kleuren,
afkomstig van een uitbundig vuurwerk, glinsterde in de whisky. ‘Gelukkig Nieuwjaar’,
mompelde hij tot zichzelf, contemplerent over het feit dat hij binnen vier uur moest gaan
werken. Op je eentje een whisky drinken, de uren aftellend tot je jezelf naar
de werkplaats moet sleuren, is misschien niet de ideale manier om de nieuwe
zuigeling te vieren. Maar dit was nu eenmaal Sander zijn leven en daar zou hij
in de onmiddellijke toekomst niet veel aan kunnen veranderen. Je moet het nemen
zoals het komt, dacht hij, gevolgd door een verzuchting die uit het diepste van
zijn maag leek te komen.
Hij was altijd al een eenzaat
geweest, die bijgevolg niet goed met zijn emoties wist om te gaan. Meestal
werden deze met harde logica weggecijferd. Maar met dit gevoel was niet veel
redenering mogelijk. Het gevoel van nietszeggende leemte. Hoe kun je iets
oplossen waarbij je niet over de nodige informatie beschikt. Hoe is het
mogelijk dat hij deze informatie niet machtig was? Het ging tenslotte over zijn
leven, zijn dagelijkse tot jaarlijkse rituelen, zijn omgang met geliefde en
gehate tot onbelangrijke personen. Een onduidelijke taak die hij zou moeten
volbrengen om dit gevoel van onmacht te temperen.
De Johnnie Walker
Black Label werd in één teug binnengewerkt en het glas werd terug op de
salontafel geplaatst. Sander vlijde zich neer in de zetel in een poging om de
nodige slaap te vatten. Hij sliep al enkele maanden in de grote hoeksofa, het
bed onberoerd gelaten sinds “zij” was weggegaan. Niet dat hij haar miste,
integendeel, geluk had hij bij haar nooit gevoeld. Wel een denkbeeld van een
situatie in een onbepaalde toekomst, waar hij net als ieder ander zou zijn. Iets
dat hij altijd grappig gevonden had, het “zijn” zoals iedereen. De meeste
toeschouwers op deze globe dromen ervan speciaal te zijn. Hij niet, hij vond
zich al uniek genoeg. Toegegeven, er waren geen speciale kunstjes die hij kon
verrichten en hij was niet slimmer of dommer dan de gemiddelde mens. Enkel een,
volgens hem, unieke kijk op de mensheid en diens sociale omgang. En al zou hij,
hiervan, nooit bewust afstand doen, wist hij diep binnenin dat dit de aanleiding
was van zijn leegte.
Sociale vaardigheden
waren hem nu eenmaal niet met de paplepel ingegeven. Zich stilletjes in de hoek
van de kamer verschuilend, terwijl hij de interacties tussen de kudde gade sloeg,
was zijn mentaliteit in de drom.
Ooit, op zestienjarige
leeftijd hadden zijn ouders liefhebbend voorgesteld om een psycholoog te
raadplegen. Dit leek Sander geen slecht idee, beseffende dat hij een probleem
had dat zonder hulp onoverkomelijk zou zijn.
‘Ik zie eigenlijk niet
goed in wat het probleem is’, zei de psychologe, ‘je lijkt me een normale
jongen die vlot in de conversatie mee gaat’. ‘Wat is nu eigenlijk de essentie
van je probleem? Waarom denk je dat je anders bent? Eerlijk gezegd begrijp ik niet
wat je hier komt doen?’.
‘Ja, die vraag stel ik
mij ook af’, repliceerde Sander, de omgeving afstarend. Ze zaten in een
kamertje met verouderde meubels, meer een zithoek daterend begin jaren tachtig.
Een afschuwelijke periode in de geschiedenis.
Wat Sander betrof
mochten de hele jaren tachtig gerust uit ons collectieve geheugen gewist worden.
Al zouden daar zijn kinderjaren bij horen, de enige tijd waarin hij ooit
gelukkig was geweest. Gewoon omdat zijn brein onvoldoende ontwikkeld was om te
begrijpen wat er rond hem afspeelde.
De psychologe zelf
leek de menopauze nabij te zijn, hoe kon zij zichzelf inzicht verschaffen in de
psyche van een jongen die net uit zijn pubertijd kwam?
Kortom, Sander voelde
al snel aan dat hij daar zwaar zijn tijd zat te verdoen, maar was toch nog
enkele malen naar de sessies geweest, je weet uiteindelijk maar nooit. Al bij
al draaide dit uit op een redelijke sof. Waardoor hij zich nog slechter in zijn
vel voelde, wat dan weer overging in een moeilijke periode. In het gezinsleven,
veel spanningen tussen hem en zijn ouders en broer, sociaal liep het dan ook
weer niet allemaal voor de wind.
Nu ja gedane zaken
nemen geen keer, iedereen zal wel een tijdje de rebelerende tiener uitgehangen
hebben. En deze jaren lagen al lang achter hem.
Rustig draaiend in de
zetel bouwde hij in gedachten, de tijdlijn van zijn verleden verder op.
Hier en daar wat
informatie, die hem nog te binnenschoot, invoegend tot hij de draad compleet
kwijt raakte en insliep. De beelden kwamen tot leven voor zijn ogen maar zijn
gedachten behoorden niet meer tot zijn bewustzijn.